Cumartesi, Nisan 14, 2018

Yavan.

Nasıl yavan bir haftaydı. Nasıl harcandı istemeden, çarçur oldu. Yazık. Sanki önünde yokuş aşağı yuvarlanan bir tekerlek gibi, bir türlü azıcık daha hızlı koşup önüne geçemediğin. Ha şimdi, ha birazdan derken elinden kaçırdığın.

Mesela romanın başına hiç oturamadım. Halletmem gereken işlerin peşinden koşamadım. Önemli bir toplantım vardı, katılacak enerjiyi kendimde bulamadım. Çamaşırlar geçen haftadan beri asılı. Toplamadım. Makineye attıklarım öylece duruyor, yıkamadım. Evi karıncalar bastı.

Fakat, bunda benim suçum ne kadar. Pazartesi bütün güne baş dönmesi mührünü vurdu. Salı beş dakikalık bir iş için anneme uğradım, ani bir ölüm haberi aldık. Annem alt üst oldu. Ertesi günkü cenaze için onu kuaföre götürmek zorunda kaldım. O toparlanana kadar yürüyüşümü yaptım döndüm, sonra acele acele gittik kuaföre, çıkışımız 19:30. Benim kendi evime varışım 20:00. Yemekti, duştu derken. Gün haşat oldu. Halbuki kuaföre ben gidecektim. Bütün haftanın işlerini ona göre ayarlamıştım. Sonra geceleri uyuyasım gelmedi. Sabahları kalkamadım. Perşembe yazı atölyesi vardı. Kendimi itekleye itekleye oraya gittim. Cuma günkü Robotel toplantısı yattı, çok üzgünüm bunun için, çok da beklemiştim ama halim yoktu. Yarın gene anneme gidiyorum. Bugün de işte pinekleyerek geçiyor. Çıkıp yürümem gerek. Ama halim yok. Zaten bu hafta kilo da veremedim. Bir ara yarım kilo gitti ama sonra geri geldi. Geçen hafta ile aynı kilodayım. Üstelik bugün de başka bir cenaze vardı. Katılabilirdim. Katılmadım.

Bu hafta balık almayacağım. Tavuk alacağım. Belki de kıyma alır köfte yaparım. Balıktan çok sıkıldım.

Satrançta üst üste altı oyun mu ne verdim. Neyse ki son üç oyunun ikisini aldım. Ama birini gene verdim.

Peki.

Sızlandım.

Bitti mi?

Geçen haftayı geri getiremez hiç kimse. Belki çok bir suçum da yoktu. Elimde olmayan sebeplerden ipin ucu kaçtı bir kere. Ama kendi haline terk edersem, bu böyle kim bilir ne kadar süre devam eder. Zararın neresinden dönsen kardır derler ya. Ama kimse demez o dönemeci yakalamak ne zordur. Nasıl battıkça batası gelir insanın.

O zaman hedefimiz küçük adımlar. İvme kazanmak için. Ya da satrançta olduğu gibi inisiyatifi ele geçirmek için. Yani hedefimiz ivme kazanmak, inisiyatifi ele geçirmek. Bütün kalan işleri ufak ufak halletmek değil. Haydi o zaman ben kalktım.




8 yorum :

  1. Planların gerçekleşmemesi çok can sıkıcı ama geleceği görerek plan yapamadığımızı hatırlayıp ana göre en verimli şekilde hareket etmek lazım.Aman,bu haftan da böyle yavan olsun...güzel haftalarının kıymeti artmış oldu :)

    YanıtlaSil
  2. Bahar geldi ya; uçurtmalar uçurtulur havada. Hayal kurarsın uçurtmalarla. Umut uçurttuğumuz uçurtmaların sallanan kuyruğunda. İnanç sensin, uçurtmanın ipi senin elinde. Unutma!.. İpin ucunu kaçırmayasın!.. :)

    YanıtlaSil
  3. Her zaman planladıklarımızı yapmamız şart değil ki.

    YanıtlaSil
  4. @ Anıl: güzel dedin Anıl'cım... hep de güzel geçemez ya...güzellerin kıymeti artsın bari :)

    YanıtlaSil
  5. @ Profösör: valla kaçtı mı kaçıyor, yakalamaya çalışıyoruz , peh.

    YanıtlaSil
  6. @ Mehtap: planlamadıklarımızı yapsaydık bari ona da razıydım, hiçbir şey yapmadan durmak çok sinir bozucu.

    YanıtlaSil