Salı, Mart 06, 2018

Toparlanmak.

Geldim ben cancan. Toparladım biraz. Destek olan herkese binlerce teşekkür. Kendimi o japon minik gibi hissettim. Hani kasayı atlayamıyor ya, ağlamaya başlıyor. En sonunda arkadaşları yerlerinden kalkıp etrafında çember oluşturuyorlar ve ne diyorlarsa artık ona, üç denemede atlayamadığı kasayı dördüncüde atlayabiliyor. Sırf moral destekle. Her izlediğimde gözümün kenarında bir damla oluşur.

Kırgınlıklarım geçti. Mutsuzluğum da. Öyle keyiften çatlama modunda değilim ama iyiyim. Şükürler olsun. En azından duvar örme isteğim kayboldu.

Bugün çok erken uyandım ama kesintisiz altı saat uyuyabildim. Beş saatten fazla oldu mu seviniyorum.

Çeşit çeşit işler gördüm. Para çektim. Alışveriş yaptım. Kahvaltı için bir çeşit tava böreği pişirdim. Önemli mailler attım. Mesela önemli bir psikoloji yazarının kitabını çevirmek için büyük bir yayınevine teklif gönderdim. Ocak ayından beri uğraşıyorum aslında bu konuyla. Ama bu sefer galiba doğru muhataba ulaştım. Sonra bir dolu yere telefon açtım. Çarşafları yıkadım. Serdim. Çamaşır katlayıp kaldırdım. Yerleri kısmen süpürdüm.

Bir de çiftlik evi araştırdım netten. Küçük. Bahçeli. Istanbul'a yakın. Kafa dinlemelik. Ucuz ama çok da döküntü olmayan. Şimdilik bir hayal. Ama ne hayal... Kuzine de istiyorum içinde. Bir de güneş panelleriyle kendi elektriğini kendi üretsin. Bir de bahçesinde taş fırını olsun. Yoksa da ben yapayım. Kümes de isterdim ama ben yokken tavuklar aç kalır. Düşünsene atlayıp gidiyorsun. İstediğin kadar takılıyorsun. Sıkılınca geri dönüyorsun. Sessiz sakin. Yazın ya da kışın. Yanına erzağını, bilgisayarını, üç beş parça kıyafetini de alıp. Sabah bahçesinde yoganı yap. Sonra çayını demle. Ekmeğini sıcak fırından çıkar. Bahçesinden salatalığını domatesini al, meyveni kopar. Oh. Mis.

Böyle işte cancan. Başka da bir numara yok. Şimdilik.












4 yorum :

  1. Merhaba küçük joe,
    Uzun zamandır yoktum. Ama hep yazılarını okudum. Benim durumlar malum ben iyiyimde yeğenimin durumu kötüleşti. Dünkü yazını okudum ve çok endişelendim. Ama sonra sonuçların iyi çıkması sevindirdi. Dun bir türlü yazamadım sana blogdan da giremedim uzun zaman oldu bilgisayardan girmeyeli şifreyi unutmuşum. Bir türlü hatırlayamadım.Neyse fazla uzatmayayım. Iyi olmana çok sevindim. Kimseyi dert etme sakın inan bana sen sadece kendine değerlisin kimsenin umurunda değilsin. Tecrübeyle sabit. Sağlıklı ve mutlu bol neşeli günler dilerim. Kocaman sevgiler.

    YanıtlaSil
  2. @ Sibel: senden haber aldığıma çok sevindim, ne zamandır aklımdasın, yeğenin için çok üzüldüm, keşke elimden bir şey gelse! Doktor polip dediğinde de aklıma o an ilk sen geldin. Bugünlerde özellikle aklımdasın, ne zorluklar yaşadığını şimdi biraz daha iyi anlıyorum. İnsan fark etmeden zayıflıyor manevi olarak. Umarım yeğenin de atlatır Sibel. Of...

    YanıtlaSil
  3. En azından hayaller var, gerçeğe dönüştürme umudu var..

    YanıtlaSil
  4. Var Cerenikom, var. Merak etme sen <3 <3 <3

    YanıtlaSil