Cumartesi, Haziran 06, 2015

Kabus.

Dün gece çok fena bir kabus gördüm. Çok ürkütücüydü. Çünkü gerçek gibiydi. Annemlerin evindeydik. Annem, kardeşim ve ben. Geceydi. Zaman daha ileri bir zamandı mesela...bir iki ay filan sonrası. Belki bir iki hafta. Çok ileri değil. Sokaktan tuhaf sesler geliyordu. Slogan atan adamların sesleri. Ama o Gezi'deki halktan gelen sesler gibi değildi. Böyle artık ok yaydan fırlamış gibi bir durumun etkisiydi. Ve galiba kabusun en korkunç yanı buydu: ok yaydan fırladı artık duygusu. Çok fena boka sardık ve geri dönüşü yok. Aslında ülke kırıntılarına ayrılmıştı artık, bırak bölünmeyi. Sonra ben korka korka cama gidip bakıyordum. Karşıda, normalde çok büyük bir markayı barındıran binanın katları karanlıktı, camları kapıları yoktu, böyle katlı otoparka benziyordu ve o isyan etmiş insanlar oralara doluşmuş, o ürkütücü sloganları atıyorlardı. Diğer yandan tam karşımızdaki apartmanın normalde mesken olan katında içerde çevik kuvvet toplaşmış aşağı bakıyordu. Caddenin aşağısından ise Toma ve polis geliyordu ve ben camdan baktığım için bile suç işliyormuş hissi duyuyordum.

Tüm bu gerginlik yetmezmiş gibi bir de kardeşim bana sataşıyordu "sen ne anlarsın ki siyasetten, ne zaman ilgilendin ki şimdi ilgileniyorsun" meali.

Böyle.

Yarın seçim var. Var mı gerçekten? İstediğimizi seçmek gibi bir şansımız var mı hala? İnsanlar iktidar partisinin mitingine zorla götürülürken, muhalefet partilerinin birinin mitiginde bombalar patlarken, her gün saldırılar düzenlenirken, muhalefet partisinin otobüsünü kullanmak bile ölümcül olabiliyorken, yarın oy verip geleceğimizi seçme özgürlüğümüzü mü kullanacağız?




1 yorum :

  1. Bugün önemli bir gün.. Ülkemiz, insanımız, yarınlarımız için..

    YanıtlaSil