Pazar, Eylül 21, 2014

Öyleyken böyle.

Ah blog! Sanırsın iki güne coğrafya değiştirecek olan ben değilim. Yayılmışım koltuğa. Ne bavul hazır ne buzdolabı. Ne de bazı maddi ayrıntılar.
Hepsini son güne bıraktım. En sevmediğim şey. Yolculuk stresine bir de böyle gereksiz stresler eklemek.

Gidesim yok sanki. Sanki beni başkası zorladı git oralara yerleş diye.

Tamam itiraf ediyorum, hadi. Birisiyle konuşmaya başladım. Burcumu tak diye tahmin eden biriyle. (dediğine göre kafadan atmış, bence isabetli bir nokta atışıydı o). Akşam yemek yemedim dedim diye, buluşmaya kendi elleriyle yaptığı nefis bir sandviçi getiren biriyle. Zahrad'ın şiirini ezberden okuyan biriyle. Geçen sonbahar ördüğüm hırkayı benim ördüğüme inanamayan biriyle.

Ya tabii. Gitmeme beş kala. Que sera sera. Ne olacaksa olacak. Yaşayıp göreceğiz.

4 yorum :

  1. hep boyle olur..
    tam bir karar verirsin..
    kafan karisir..
    neden?
    aslinda kararli insanlar kafa karismasina izin vermezler..
    filmlerde oyle gorduk..

    de ben insana guvenmiyorum ve kucuk joe..
    yani gercekten guvenmiyorum..
    o yuzden.. onume cikan yeni seceneklere de guvenmiyorum...
    hadi bakalim..
    en iyisi olsun..

    YanıtlaSil
  2. Ahahahaha gider ayak şu Murphy'nin yaptığına bak yaaaa, heyecan bastı.

    YanıtlaSil
  3. Ahahah kızlar çok tatlısınız. :)

    YanıtlaSil